Şâh-ı NakÅŸibend (k.s.) hazretleri, tasavvufdaki hallerinni kaybolduÄŸunu söyleyen bir talebesine; ‘yediÄŸin lokmaların helâlden olup olmadığını araÅŸtır’ buyurmuÅŸtur. Talebesi araÅŸtırdığında, yemeÄŸini piÅŸirirken ocakta helâl olup olmadığı şüpheli bir odun yakmış olduÄŸunu tesbit ederek tevbe etmiÅŸtir.

‘Namazda hudû ve huşû nasıl elde edilir?’ diye sorulunca da cevaben buyurdu ki:

” Huzurlu bir halde hâlal lokma yiyeceksiniz. Huzur ile abdest alacaksınız ve namaza baÅŸlarken iftitah tekbirini kimin huzuruna durduÄŸunuzu bilerek, düşünerek söyleyeceksiniz.’

Hâce Hazretleri, kendisine karşı edepsizlik yapan bir kimseye kızmayıp, tebessümle karşıladı. Fakat edepsizlik yapan kimse büyük bir derde düşüp, helâk olacak hâle geldi. Hatasını anlayıp tevbe etti. Şâh-ı Nakşibend hazretleri bir ara o adamın evinin önünden geçerken, içeri girip hâlini sordu:

” Allah Teâlâ ÅŸifâ vericidir., korkma iyileÅŸirsin’ dedi. O kimse bu söz üzerine kalkıp:

‘ ‘ Efendim size karşı edepsizlik ettim, hatırınızı incilttim, beni affediniz.’ dedi. Şâh-ı NakiÅŸbend hazretleri buyurdu ki:

” Kalbimiz o zaman incindi. Fakat ÅŸu anda gönül aynası tertemiz. Ä°yi bil ki, mürÅŸidlerin kılıcı kınından çıkmış yalın bir kılıçtır. Ama mürÅŸid merhamet sâhibidir. Kimseye kılıç vurmaz. Ä°nsanlar (belâsını arayanlar) gelip kendilerini o kılıca vururlar.

Alıntı: Fazilet Takvimi 1997